بعضی آدما مثل خواهر خودم اینقدر اعتمادبنفس کاذب دارند که فکر میکنن همه اگه بنا به فکر اونا زندگی کنند درسته مثلا خارج رفتن گلشیفته رو بی جنبگیش تعریف میکنن ومتوجه نیستن بابا لابد کار درست اون بوده تو که اطلاعات هنریت در حد اون نیست اینجور با اعتمادبنفس هرچی دلت میخاد درموردش میگی حسودباشی

نوشته شده توسط فریبا در چهارشنبه بیستم آذر 1387 ساعت 12:7 | لینک ثابت |

 شیشه دل را شکستن احتیاجش سنگ نیست

این شقایق با نگاه سرد پرپر میشود

ادامه مطلب

نوشته شده توسط فریبا در شنبه دوم آذر 1387 ساعت 11:37 | لینک ثابت |

ای خدامردم ما بااینکه اینقدرمهربون ودلسوز بینشون زیاده چرا من بیست ویکسال نتونستم باهاشون دمخوربشم عیب از منه خودم میدونم پرشدم از عیب وشکست اصلا دیگه از آدمافرارمیکنم خدایاهرچی سوال میپرسن استادا بلدم ولی تنهاکسی که درمورد سوال استاد نظری نمیگه منم خدایا ازتو ناامیدم چون هیچ وقت به فریادم نرسیدی وقتی نمیتونم ادامه بدم ومثل آدمهای بیشخصیت وبیغرورشدم چرا منو نمیکشی مطمئنم دیگه راهی واسه من نمونده خدایا از این دنیای زشتت خسته ام ولی مطمئنم اقلا تا ۹۰ سالو باید تو این دنیا زندگی کنم ومضحکه آدمات باشم حتی خود خانواده از همه بدتره اینقدر که اونا به من صفات بد میدن هیچ غریبی نداده

نوشته شده توسط فریبا در شنبه هجدهم آبان 1387 ساعت 11:36 | لینک ثابت |

نيمكت خالي كلاس

دفترمشق بچه ها

نوشته رو تختمون

هميشه بود ياد خدا

تكليف امشب ما بازم تصميم كبري

يادت بخيربچگيهام مدرسه وهمبازيهاي(نداشتم)

نوشته شده توسط فریبا در سه شنبه چهاردهم آبان 1387 ساعت 16:50 | لینک ثابت |

اي  دوران شيرن  كودكي اي  داستانهاي بچه گانه ولي پر معناي كودكي

كجارفتيد؟اي همه حس هايي كه كودكيم را در آغوش كشيده بوديد

اي روياها وترسها واميدهاي آن دوران برگرديد

اگر ميشد بازگشت به مدرسه

به كلاس درس

                    به تنبيه معلم

                                      به اخم مدير

                                                        به شيطنت

                                                                           به دفتراملاومدادرنگي

به اضطراب روز امتحان

                           به ترس از اخراج

به هفتسالگي

به اوج سادگي

                  به قيمت جان مي رفتم

نوشته شده توسط فریبا در سه شنبه چهاردهم آبان 1387 ساعت 16:45 | لینک ثابت |

دشتي بود سراسر زيبايي ونشاط

ابشاري داشت به پهناي لبخند پاك كودكان

كوههايي تا بلنداي هفت آسمان 

وپرندگاني به مهرباني نگاه عاشقان

اما... هميشه تنهابود

تنهاي تنها...

دشت هر روز مي گريست به تنهايي خويش

چشمه اشكش را خورد

و با خود برد وبرد تا بيرون دشت

دختري نابينا به كنار چشمه

نشسته بود ...

دخترك از شوري آب فهميد كه باز دشت گريسته است به تنهايي خويش

راه چشمه گرفت تا رسيد به ان دشت

دشت دختر را ديد به پهناي آسمان خنديد و دختر را در آغوش كشيد

دشت سلامي كردش

با شاخه درختان يه نگاهي كردش

دخترگ گفت:به چه ميگري دشت؟

گفتش تنهايم...كسي نميخواهد زيبايهاي مرا ببيند ...

مردمان فقط بي گلي مرا مي بينند و به خاطر هين يك نقص مرا رها كردند

دخترك گفت:اين كه شادي دارد ادمها سنگ شدند اي دشت دورشو دور شو از آنها تا ميتواني تا تورا مثل خود بت نكردند

نوشته شده توسط فریبا در دوشنبه سیزدهم آبان 1387 ساعت 12:13 | لینک ثابت |

سلام دونه شبنم باز اومدی رو گونه

                                                 پاگذاشتی به دنیا بازم مثل همیشه

تولدت مبارک تولدت مبارک...

 

	آرزویم این است / نتراورد اشکی در چشمان تو هرگز / مگر از شوق زیاد / نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز / و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی

	آرزویم این است / نتراورد اشکی در چشمان تو هرگز / مگر از شوق زیاد / نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز / و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی

نوشته شده توسط فریبا در دوشنبه سیزدهم آبان 1387 ساعت 10:35 | لینک ثابت |